İnsanların, enaniyeti sebebiyle, yanlış yapması doğaldır. Ancak, suç teşkil eden davranışlarından dolayı da sorgulanmalıdır. Yanlış, kimden sadır olursa olsun, asla göz ardı edilmemeli, mutlaka sorgulanmalıdır. Bu da münasip ölçüler içinde gerçekleştirilmelidir. Hata yapmak, haddi aşmak kul için mümkündür. Bu gibi durumları değerlendirmek de insan olmanın gereğidir.
​
Malum, insanların işlemiş olduğu her fiili tespit edilmektedir. Bu konuda hiç kimse lâyüsel değildir, dokunulmaz değildir. Hele hele devleti yönetenler kanunlarla korunmamalı, millet gerektiğinde onları sigaya çekebilmelidir. Oysa öyle bir zamana gelindi ki genel başkanlar, devlet adamları sanki kusur işlemez anlayışı ile onlar sorgulanamaz fikri yaygınlaşmıştır. Bu da bazılarını diktatör haline getirir, o zaman da hak-hukuk buharlaşır. Fani olan insanlara ilanihaye bel bağlamak aklın alacağı iş değildir.

​Ayrıca ölenlerden istimdat edilmez. Devamlı ölenlerin adı kullanılarak millet manipüle edilmemeli, doğru olan alkışlanmalı ama doğruyu zorlayan durumlarda hiç kimseden korkulmadan dillendirilmelidir. Hakaret edilmeden, gerekirse herkes tenkit edilebilmelidir. Ancak kurulan kumpaslar nedeniyle, bu sorgulamalar yapılamamaktadır.

​İnsanlar her türlü baskıdan uzak, kendi tarihini, dinini, örf ve adetlerini araştırabilmelidir. Ama bunu yapabilmek cesaret işidir. Zira insanların cehaleti nedeniyle, parti liderlerine veya bazı klik ve meşrep ağası olanlara, maalesef bir nevi secde edilir hale gelinmiştir. Oysa gerçek Müslüman, Allah’tan başka hiç kimseye secde etmez, kuldan emir-talimat almaz, ölülere de ihtiramda bulunmaz.
​
Memleketini seven herkes ister malını ister oy pusulasını kullansın, hedefe mutlaka ulaşmalıdır. Çünkü göz boyayan madrabazlar ve kuklacılık yapanlardan millet kurtulmalı, gerçeği dillendirenlere sırt verilmeli ve düzenbazların hepsinden uzak durmalıyız ki nefes alabilmeliyiz.

​Samimiyetle inananlar, gerçeğin peşinde olmalıyız. Adaletin peşinde, haktan yana olanlarla halay çekmeliyiz. Adil olamayan, birleştirici olamayan, ayrıştırıcı tavır sergileyenlerden uzak durmak, adam olmanın gereğidir. Putperestlik geride kaldı ama totem ihdas etme devam etmektedir.
​
Müslüman olan insanın, aklından çıkaramayacağı ve dillendireceği hususlara gelince:
• Bizim anayasamız Kur’an’dır demelidir.
• Bizim liderimiz Resulullah’tır demelidir.
• Bizim yolumuz Cihattır demelidir.
• Allah için cihat prensibimiz olmalı demelidir.
Yani Müslüman, ideolojilerden, izm’lerden, klik ve meşreplerden uzak durmalı, tarik-i müstakimden yana olmalıdır. Çünkü insan fani, dünya fani, aldanmamak gerekir. Müslümanım diyen herkes, bu esaslardan uzak durmamalıdır.

​Ömür dediğin bir nefes ne kimsenin ahını almaya değer ne de iki yüzlü olmaya değer? Biz Müslümanlar gördüğümüzle, bildiğimizle hayatımızı tanzim ederiz. Tâgûtlardan korkmaz, Allah’tan korkarız.
​Hemen belirtelim ki, insan için: "En büyük miras edeptir; babadan değil, Allah’tan istenir. İnsanı yükselten makamı değil, secdedeki tevazusudur.”
​Unutmamak gerekir ki; her konuda zirveye çıkmak dünyalıktır, haddini bilmek ise adamlıktır. Kumaş (elbise) bedenimizi, takva ise ruhumuzu örter. Allah katında asıl olan rütbe edeptir, zira edep kulun Rabbine olan hürmetidir. Edep libasına bürünen insan da mutlaka hedefine ulaşır.
​
Maalesef bazı şeyleri severken bazı şeyleri unutuyoruz. Şöyle ki:
• Dünyayı sevdik ama ahiretimizi unuttuk.
• Malı, mülkü çok sevdik, hesabını vereceğimizi unuttuk.
• Leyla'yı, Şirin’i severken, Mevla’mızı unuttuk.
• Günahlara alıştık, tövbe yapmayı unuttuk.
• Köşklerde, konaklarda, villalarda, saraylarda yaşama sevinci içinde yaşadık ama dünyaya misafir olduğumuzu unuttuk.
• Adaleti unuttuk, zalimlerden yana olduk. Mazlumu unuttuk, şeytana ayak uydurduk.
• Mütevazi olmayı unuttuk, kibirlendik. Oysa: "O, kibirlenenleri sevmez.” (Nahl/23) Çünkü: "... Büyüklük taslayanların varacakları yer ne fenadır.” (Nahl/29). Ayrıca: "... Zalimlere açık bir azap vardır” (İbrahim/22) buyrulmaktadır. Zaten kibirli insanın tek bir dostu vardır, onu da aynada görür.
• Makam sahibi olduk ama adam olamadık. Millete efendilik yaptık, hizmet etmeyi unuttuk. Unutmamak gerekir ki, ululuk kemal iledir, kemalin de zevali vardır.
• Sonuçta Allah'ın kulu olduğumuzu unuttuk, kula kul olduk. Bir başka ifade ile kula kul olduk, Allah’ı unuttuk.

Rahman ve Rahim,
​Kadir ve Muktedir,
​Gaffar ve Settar olan Allah’a emanet olunuz.
​“Ya Rabbi bu haftayı bize hayırlı ve bereketli kıl. Hayırlara yakın, şerlere uzak eyle.”​
​Selam doğru yola uyanlara olsun. (Taha/47). 01.06.2026